Birt 20. mars, 2026
Einu sinni Laugamaður, ávallt Laugamaður!
Í tilefni af hundrað ára afmæli Laugaskóla þá báðum við fyrrum nemendur skólans sem og núverandi nemendur um setningar sem lýsa ferðalaginu í gegnum árin í skólanum. Með setningunum setjum við einnig inn gamlar og nýjar myndir frá skólanum og skólalífinu í Laugaskóla.
Það er einstakt að geta byrjað daginn á því að borða morgunmat með vinum sínum. Þetta eru litlu hlutirnir sem skipta svo miklu máli.
Allt sem er svo sjálfsagt þegar maður býr hér, er í raun og veru dýrmætustu minningarnar.
Hversdagsleikinn er svo dýrmætur í Laugaskóla. Hlutir sem voru ekki merkilegir í upphafi en urðu að einhverju miklu meira.
Laugaskóli gefur mér öryggi, gleði og vináttu.
Minningarnar eru ótal margar, en merkilegt nokk þá tengist ekki nokkur þeirra náminu sjálfu, þrátt fyrir að innan veggja skólans hafi afreksmenn verið í hverju horni.
Allir þekkja alla og hver og einn skiptir máli.
Það sem einkennir þennan skóla enn fremur er að hann er heimavistarskóli úti í sveit þar sem maður getur stigið út úr daglegu lífi inn á nýjan stað, draumstað, þar sem allt getur gerst ef maður bara leyfir sér að trúa á það.
Hingað koma nemendur að hefja nýjan kafla í lífi sínu og héðan fara þeir út í heiminn, öruggari með sjálfa sig, með reynslu í farteskinu og með sterkt bakland vina, kennara, starfsmanna og samfélags sem styrkti þau.
Mikið djamm, mikið gaman. Yndislegir starfsmenn. Yndislegir nemendur og vinir.
Haustið 1991 kom ég að Laugum sem ritari og bókari. Ég þurfti að fara í berklapróf sem kom út hjá mér og þurfti því að vera á lyfjum í níu mánuði eftir það. Dóra Berglind Torfadóttir.
Ferðasagan mín fannst mér vera skrautleg og skemmtileg. Kem hingað og ég þekkti nokkra og var mjög villt í lífinu. Á minni fyrstu önn var mikið af drama og slúðri en eftir að hafa verið hér eignaðist ég vini og fjölskyldu sem munu fylgja mér allt mitt líf, og allar minningarnar. Mjög þakklát að hafa farið í þennan skóla og fengið að upplifa að vera á heimavist. Einu sinni laugamaður ávallt laugamaður.
Byrjaði sama ár og Valgerður Gunnarsdóttir sem húsfreyja en tók svo við þrifum af Diddu í Hlíðarholti og var í sjö ár. Síðan tók ég stúdentspróf á gamals aldri rúmlega fimmtug. Góður endir og staðurinn ljúfur í alla staði. Kveðja Gulla í Fellshlíð
Ég kom seint á síðustu öld… 2025 er ég enn hér … Stebbi Jak.
Fréttaskrif – Sólborg Matthíasdóttir